16 Nobyembre 2026 · Grace Cathedral
Tuwing ika-1 ng Nobyembre, may isang araw sa kalendaryo na hinihiling ng Simbahan na tumingin kayo nang lampas sa sariling parokya. Ang panalangin sa Araw ng mga Banal ay hindi panalangin sa isang pulutong ng estranghero; panalangin ito na isinasagawa kasama ng mga taong natapos na ang paglalakbay na nilalakad pa lang ninyo. May takdang petsa ang araw na ito at may takdang layunin, at mas pinapahalagahan nito ang dalawampung tahimik na minuto kaysa anumang pormula.
Ang ika-1 ng Nobyembre ay ang Dakilang Kapistahan ng Lahat ng mga Banal, at sa maraming diyosesis ay araw ng obligasyong dumalo sa Banal na Misa. Sa mas lumang kalendaryo, ang kapistahan ay tungkol sa mga martir; pinalawak ito ng Simbahan: ngayon, pinararangalan nito ang bawat isa sa mga banal sa langit, kanonisado man o hindi. Ang mga kanonisadong santo ay may sariling pangalan, rebulto at kapistahan. Ang iba — ang lolang hindi magaling magdasal pero tapat, ang katabi ninyo sa bangko, ang taong wala nang nakaaalala sa pangalan — ay ipinagdiriwang nang sama-sama, sa isang araw, na walang listahan.
Ang mga pagbasa sa Misa sa araw na ito ay hindi tungkol sa mga himala. Ang mga ito ay ang Walong Mapapalad, na binabasa nang malakas sa lahat ng nakatayo sa simbahan nang sabay. Kung naramdaman ninyong para sa ibang tao ang kabanalan, ang ika-1 ng Nobyembre ang sagot ng Simbahan sa inyo.
Matandang kapistahan ito sa Silangan at dumating sa Kanluran sa mahabang landas: mula sa pag-alala sa mga martir tuwing Mayo, inilipat ito sa ika-1 ng Nobyembre noong ikawalong siglo, at itinakda roon para sa buong Simbahang Latin noong ikasiyam.
Hindi aksidente ang Nobyembre. Nakatayo ito sa gilid ng taglamig sa hilagang hemispero, kapag tapos na ang ani at humahaba ang gabi, at direktang nauuna sa Araw ng mga Yumao. Sinadya ng Simbahan na magkatabi ang dalawang araw: una ang kaluwalhatian, pagkatapos ang awa. Isang araw para sa mga nakarating na, isang araw para sa mga nililinis pa.
Sa Pilipinas, tinatawag nating Undas ang panahong ito, at kahit hindi opisyal na pangalan sa liturhiya, iyon ang salitang ginagamit ng mga pamilya. Nagsisimula ito sa bisperas ng Nobyembre 1, kapag may mga parokyang nagdiriwang ng Misa sa sementeryo, at nagtatapos pagkatapos ng ika-2.
Malaking bahagi ng Undas sa Pilipinas ang pagpunta sa sementeryo — hindi lang saglit na pagtayo sa puntod, kundi buong araw na pagkikita ng pamilya sa lilim ng puno, may dalang pagkain at kandila. Ang mahalaga ay ang ginagawa ninyo pagdating doon: magdasal, magsindi ng kandila, at sabihin ang pangalan.
Dito pumapasok ang padasal. Sa maraming pamilya, may nangunguna sa dasal sa tabi ng puntod — minsan ang pinakamatanda, minsan ang isang tiyahin na laging may dalang nobena. Karaniwan ang isang Ama Namin, isang Aba Ginoong Maria, at isang Luwalhati, at pagkatapos ay ang panalangin para sa mga yumao. Kung wala kayong nakasanayang padasal, hindi kailangang mag-imbento ng mahaba. Ang tatlong dasal na iyon, na sinabi nang dahan-dahan, ay sapat.
Ang tradisyonal na panalangin ng Simbahan sa araw na ito ay ang Litanya ng mga Banal, na inaawit sa Vigil ng Pasko ng Muling Pagkabuhay at sa mga ordinasyon. Binabanggit ang mga pangalan, at pagkatapos ng bawat isa ay sumasagot ang buong sambayanan: «Ipanalangin mo kami.» Si Maria, ang mga apostol, ang mga martir, hanggang sa mga walang pangalan. Sapat ang haba ng listahan para tumayo na lang kayo sa prusisyon.
Sa bahay, hindi kailangan ang buong litanya. Dalawang pangungusap at isang katahimikan ay sapat na:
Lahat ng banal, lalaki at babae, kilala at hindi kilala, ipanalangin ninyo kami. Natapos na ninyo ang pinag-aaralan ko pa lang simulan. Hingin ninyo para sa akin ang biyayang magpatuloy, at hangarin ang nais ng Diyos kahit hindi ko ito nauunawaan. Amen.
Pagkatapos, maupo kayo sa katahimikan nang isang minuto. Ang katahimikan ay hindi butas sa panalangin; sa araw na ito, iyon ang pinakadiwa. Nananalangin kayo kasama ng mga taong hindi ninyo nakikita, at ang tanging paraan para mapansin sila ay ang tumigil sa pagsasalita.
Totoong hadlang ang layo, sakit, at night shift, at hindi nawawala ang diwa ng araw dahil ipinagdiriwang ninyo ito mula sa mesa o sa barko. Buksan ang katedral, lakarin ang nave at tumigil sa isang kapilya sa gilid. Magsindi ng kandila doon para sa isang santong hinahangaan ninyo talaga, at hayaang tumayo ang apoy bilang representasyon ng araw.
Kung ang nasa isip ninyo ay isang yumaong kamag-anak, ang gabay sa panalangin para sa mga yumao ang mas mabuting kasama sa ika-2 ng Nobyembre, at ipinaliwanag sa gabay sa birtuwal na kandila ng pag-alala ang maliliit na kaugalian. Inilaan din ang buong Nobyembre sa panalangin para sa mga yumao; binubuksan ng Araw ng mga Banal ang buwang iyon, hindi ito isinasara.
Sa maraming diyosesis, opo, araw ito ng obligasyon. Pero kahit sa lugar na hindi ito obligado, karaniwang may Misa sa gabi, at sulit pumunta kung kaya ninyo.
Ang ika-1 ng Nobyembre ay para sa mga nasa langit na, kasama ang mga kanonisadong santo at ang mga hindi kilalang banal. Ang ika-2 ay panalangin para sa mga yumaong kailangan pa ng paglilinis.
Puwede po. Maraming pamilyang naglalagay ng kandila sa bintana o sa harap ng larawan ng yumao. Ituring lang itong panalangin at hindi anting-anting, at bantayan ang apoy.
Isang kandila sa bawat taong inaalala, kung kaya. Kung isa lang ang kandila ninyo, banggitin ang lahat ng pangalan nang isa-isa habang nakasindi ito.
Sa huli, ang panalangin sa Araw ng mga Banal ay panalangin ng pakikisama. Sinasabi nito: hindi ako ang unang taong sumubok nito, at hindi ako ang huli, at ang mga nauna sa akin ay hindi nawala sa Simbahan kundi nasa unahan ko sa loob nito. Hindi kailangan ng aklat ng litanya para idasal ito. Kailangan ninyo ng isang pangalan, isang kandila, at isang minutong katahimikan sa unang araw ng Nobyembre.
Ipagdiwang ang kapistahan kasama ang sarili ninyong apoy. Bukas ang mga kapilya buong gabi.
Pumasok sa kapilyaGrace Cathedral · Lahat ng gabay · Panalangin para sa mga yumao